Niebo jest bezkresne, jak serce które odzwierciedla
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta, Timing & ASS: BK201
PODRÓŻE KINO
Piękny Świat
Kolory zmieniają się codziennie, jak serce które odzwierciedlają
Pióropusze białego dymu przemieniają się w chmury
Ukrywam łzę, która spaść ma zaraz
Gdy to, w co wierzysz rozpaść się ma
Zamykam oczy i modlę się
Nawet, gdy zapada noc, nie mogę spać będąc całkiem sama
W ciemności zamknę oczy
I wsłucham się w skrzące gwiazdy
Nie mogę poddać się, będę nawet boso biec
Jak księżyc na błękitnym niebie
Podtrzymuję w sobie ducha i wyciągam swoje ręce
Padający śnieg...
ukrywa wiele rzeczy.
"Historia jedzących ludzi"
- Chcę żyć. -
- Dobra robota, Kino.
- Wracamy.
Jeśli się dowiedzą, to nic nie będę mógł zrobić.
- To znaczy?
- To znaczy, że nie będę mieć honoru.
- Dla kogo?
- Dla królików.
- Co dziennie podróżujemy przez śnieg.
To bardzo nieprzyjemne, Kino.
- Tak. Też nie chcę utknąć w śniegu.
- Daj nam jeść...
- Długo już tu jesteście?
- Słuchaj i nie bądź zdziwiony...
Tkwimy tu od początku zimy...
- Jestem zaskoczony.
- Nikogo prócz ciebie nie było w pobliżu...
Zjedliśmy wszystko, co było w ciężarówce.
Proszę, daj nam coś do jedzenia...
- Mam trochę racji.
Ale one są dla mnie. Nie mam, czym się z wami podzielić.
Jednak wkrótce zwierzęta będą się budzić ze snu zimowego.
Mogę coś upolować.
Zostanę z wami, póki nie odzyskacie sił.
- Mam coś.
- Żarcie!
- Stójcie!
Muszę je przyrządzić.
- Może być surowe!
- Nie wolno wam.
Możecie zatruć się jakimś pasożytem.
Macie garnek?
- No, dalej...
- To chyba sen...
- Pychota!
- Już dawno nie jadłem czegoś tak pysznego.
Choć jest trochę kwaśne.
- To napój otrzymany w mieście, w którym byłem ostatnio.
Jak go wypijecie, poczujecie się dużo lepiej.
- Dzięki!
- Ah! Pełen posiłek.
- W ciągu 2., 3. dni powinniście odzyskać siły.
W baku zostało chyba trochę paliwa.
Jak wyciągniemy ciężarówkę z zaspy, powinniście dotrzeć do najbliższego miasta.
- Panie Kino, na pewno pan nie chce?
- Możecie dokończyć, jeśli chcecie.
Zjem to, co zwykle.
- Panie Kino...
Proszę...
Proszę to przyjąć.
Proszę otworzyć.
Niech będzie wyrazem wdzięczności za ocalenie nas.
- To cenna rzecz.
- Przyjmę go, gdy to się skończy.
- Nie, proszę. Zatrzymaj go.
- Czy to nie prezent dla twojej żony?
- Nie mam, po co go trzymać, bo utknąłem tutaj.
- W porządku. Przyjmę to później, jako nagrodę.
Na razie przechowam go.
- Panie Kino.
Bardzo ci dziękuję.
- Nie musicie mi dziękować w taki sposób. Ale przyjmuję intencję.
- Musieli być bardzo głodni skoro tak skowyczeli.
- Niestety, myśli mi się trochę gmatwają...
- Czemu?
- Gdybym ich nie uratował, tamten królik nie musiałby dziś umrzeć.
- O czym ty mówisz?
Do tej pory upolowałeś ich wiele.
- To, co innego, bo jadłem tylko ja.
Nawet racje, które jadłem, powstają przez odebranie życia innym istotom.
Ale w tej sytuacji... Ci ludzie i królik.
Pomimo że do nikogo nie czuję ani niechęci, ani przywiązania,
czuję jakbym opowiedział się po jednej ze stron.
- Czyż to nie współczucie dla drugiego człowieka?
- Może, tak.
A może, nie.
Można tak o tym myśleć, bo przecież są ludźmi, jak ja.
Ale nie jest moim obowiązkiem im pomagać, Hermes.
Właściwie, w takiej sytuacji sam pomyślałbym, o zwróceniu się do kogoś o pomoc.
- Czy to znaczy, że duchy nie mogą być pomocne dla ludzi?
- Uważasz, że dobre uczynki nie wracają do ludzi?
- Tak, właśnie.
- Może i nie.
Ale to nie uratowało królików.
I...
- I?
- Nie powiedziało "dziękuję" i podarowało pierścień.
Jakkolwiek... Jeśli raz jeszcze zetknę się z taką sytuacją,
podejmę chyba taką samą decyzję.
- Rety, co jest takiego fajnego w tym pierścieniu?
- Jak myślisz?
- Nie pasuje ci.
- Też tak myślę.
- Hm...?
- Jest zadanie dla ciebie.
- Mój silnik nie do tego służy...
- Potrafi służyć na wiele sposobów...
- To nic osobistego.
Postanowiłem pomóc tym gościom.
Przynajmniej tym królikiem upolowanym wczoraj...
- Dzięki tobie, mamy znów trochę energii.
Skoro już się robi cieplej, jutro spróbujemy wyciągnąć ciężarówkę.
- Niedawno, gdy próbowaliśmy ją wydostać, jeszcze bardziej pogorszyliśmy sprawę.
- To prawda.
- Dobrze. Pomogę wam.
Od Fanów dla Fanów, nie na sprzedaż!
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak Kotekta, Timing & ASS: BK201
- Kino, zostaw to już.
- To znak, że śnieg wkrótce stopnieje.
- Więc to już bez znaczenia.
Teraz powinni poradzić sobie sami.
- Nie mogę tak myśleć, skoro postanowiłem im pomóc.
Poza tym, czeka nagroda.
- Naprawdę spodobał ci się ten pierścień? Rety...
- Zawsze, gdy pomyślę o jego wyglądzie, wpadam w śmiech!
- Nie śmiej się za bardzo...
- Ale, co było, to było, nie?
Sądziłem, że wybierze bogatszego faceta...
- Chyba dlatego, że z bogatszym trudniej wytrzymać.
- Głupiś!
- Błagałeś ją na kolanach!
- Co ty opowiadasz?
- Planujesz się ożenić?
- Tak. Bardzo o to prosiła...
Gdy to się skończy, i wrócimy... Chcę wziąć ślub w Festiwal Powrotu Żywych.
- Co to takiego?
- W naszym mieście, po zakończeniu żniw, kilku ochotników wyrusza handlować.
Podróżujemy po pobliskich miastach, sprzedając nasze towary,
i wracamy przed końcem zimy.
A w dzień, gdy wrócą, dziękujemy za ich bezpieczny powrót i udane transakcje.
Całe miasto świętuje.
- To naprawdę wielkie święto.
Jest mnóstwo jadła i wina.
- Nazywamy to Festiwalem Powrotu Żywych.
- Jest opowieść mówiąca, że ludzie, którzy poślubią się w ten dzień, będą żyć w szczęściu.
- Tego roku mało przez nich nie umarłem...
- Cholera!
Śnieg przyszedł wcześniej niż się spodziewałem.
- Nim spostrzegliśmy, nie mogliśmy się ruszyć.
I utknęliśmy tu na długi czas.
- Dobrze, że nie było zamieci.
- Tak jak mówisz. W końcu przetrwaliśmy.
Jednakże, fakt, że handel się nie udał...
- Cały towar stracony...
- A co to był za towar?
- Żywność?
- Cóż... Tak.
Mniejsza z tym. Panie Kino.
Jeśli przejazdem trafi pan do naszego miasta, ugościmy pana, więc proszę nas odwiedzić.
- Dziękuję.
Nie omieszkam.
- Jest melodia, którą chcę zagrać podróżnikowi.
By złagodzić trudy podróży i podziękować za to, że żyjemy...
- No, to ruszam!
- Teraz!
- Panie Kino!
Hermes, kumplu!
- Świetna robota, Hermes.
- Tak, zmęczyłem się.
- Panie Kino, pomoże nam pan?
- Tak, już idę.
- Panie Kino.
- No, ładnie...
- Wolelibyśmy cię nie zastrzelić.
Chlubimy się, tym, że towar dowozimy nieuszkodzony.
- Towar?
- Tak. Ludzie są naszym towarem.
- Co? Jesteście handlarzami niewolnikami?
- Cóż, można tak to ująć.
Teraz, gdy odzyskaliśmy siły, musimy wziąć się do roboty.
Będziesz dobrym towarem, panie Kino.
- Wielu będzie chciało cię kupić, więc proszę, nie stawiaj oporu.
- A co ze mną?
- Nie martw się Hermes, kumplu.
Znajdziemy ci nowego właściciela.
- Dziękuję za troskę.
- Naprawdę, dziękujemy ci za ratunek.
- Wspaniale gotowałeś. Serio.
- Ale, mówiąc przenośnie, jesteśmy wilkami.
Wilkami, które mają swój sposób na życie.
- Rozumiem...
- Rzuć rewolwer!
Powoli, lewą ręką.
- Czekaj!
- Zrzuć kurtkę.
Powoli...
Obróć się...
Wiedziałem...
Rzuć ten pistolet, dwoma palcami.
- Jesteś spostrzegawczy.
- Broń którą ubił królika nie wyglądała na 0,45 cala.
Rzucaj!
- Dobra. Podnieś ręce i powolutku obróć się.
Gdzie masz nóż?
- W wielu miejscach.
- Wyrzuć wszystkie.
- Aaa... Kino...
- Handlujesz nożami?
- Ten jest ostatni.
- Rzucaj.
- Było blisko, nie?
- Tak...
- Jesteś ranny?
- Nie.
Bałem się...
Sądziłem, że umrę...
- Co tam widzisz?
- Ich towarem byli ludzie...
- Zostali zjedzeni?
- Zwracam go...
Ponieważ nie mogłem wam pomóc.
- Co? Nie podobał ci się?
Chyba w tym roku go nie uczczą.
- Czego?
- Festiwalu Powrotu Żywych.
- Tak. Chyba, nie.
- Pojedziemy już?
- Mhm.
- Kino, co zrobisz, jeśli raz jeszcze napotkasz taką sytuację?
Kino... No, Kino...
Takie rzeczy się zdarzają.
Ponieważ jesteśmy tylko ludzmi.
Konwersja do formatu ASS: BK201 © 2008
Tam, we właśnie opadającym deszczu
Ktoś przemaka i trzęsie się z zimna.
Po tym, jak włóczył się po lasach
odwiedzał kraje i poznawał ludzi
Przygoda, która nigdy się nie kończy
Piękny świat
Skąd on się wziął i dokąd płynie?
Piękny świat
Przemierzam go wzdłuż i wszerz
"Miasto proroctwa"
- Przyszłość jest (nie)znana -
Kino, wierzysz w przepowiadanie?
Nie wierzę.
Ale kilka losów zmieniło się, mam rację, chociaż.
Wtedy, byłoby lepiej, podążać inna drogą?
Naprawdę wierzę, że kilku osobom ich losy zmieniły się, a niektórym nie, zgadza sie,
ale niektórym los,
będzie w stanie powiedzieć, dopóki to nie zmieni się w krzywdę, mam racje.
Więc widzisz-
To jest monolog, tak?
Masz na myśli, "wniosek"?
Tak, tak!